boş, işsiz gücsüz bir adam kimi

gəzirdim Bakının pox iyi basmış küçələrini.

Dilarə Əliyeva yazıldığını oxumuşdum

bir binanın üstündə.

Ama mən o küçədə deyildim.

Bəlkə də ordaydım, ama yatmışdım.

buz kimiydi divarı, daşı, sərxoşu.

içi boş ayıq başı.

Xoşbəxtlikdən uçanları görürdüm,

8ci mərtəbədəki qonşumuzun atdığı zibil kimi.

yapışırdı yerə.

Paramparça olurdu.

Əllərimi sürtüb bir birinə, salıb cibimə,

isitmək istəmirdim.

Pul dilənirdim.

10, 20 qəpik fərq eləmirdi.

bicə nəfsimi doyurmaq üçün.

Qorxularım var.

Hamısı da sənlə bağlı.

Bu şəhərin hər küçəsi.

hər dalanı, mənə yasaqdı.

2x2 qədər dəqiqdir,

sənə olan sevgim.

Bir kitab qədər səlist,

Oliqarx qədər zəngin.

Bilmirəm necədir,

nədir rəngi.

Su qədər şəffafdı.

amma ahəngsiz.

vur üzümə hər cümləsin.

Şeirlərimin.

De ki, sənə yazılmır.

de ki, mən çox qorxağam.

mən qəbul etdim səssiz.

dedim: “Qorxularım var”

başını bulama mənə.

səhvimi mən də bilirəm.

baxma üzümə,

gülə-gülə.

baxdıqca ölürəm.

bax mənim mənim əlimə.

qabar bağlayıb barmaqlarım.

qələm iz salıb əl izimə.

məni tanımır tanıdıqlarım.

aç qapını.

çağır məni içəri.

bir stəkan çay,

bir isti sevgi,

bir də qəribə kitab ver.

adın olsun üstündə.

gözüm ağrayır.

sevmədiklərimi görməkdən.

dilim ağrayır.

hər  an yalan deməkdən.

dizim ağrayır.

səni daşıyacaq taqətim yox.

izim ağlayır.

izimdən gələcək kimsə yox.

dözüm olmayır.

dözmək bir məcburiyyət.

sənə çatmayır

əlim, bax budur həqiqət.

zəng çalmayır.

kilsənin zəngləri.

məni çağırır.

Əzrail həzrətləri…

imkan ver.

imkan ver ki,

bir dəfə deyim.

deyim o iki kəliməni.

deyim istədiyimi.

sən harda mən harda.

deyim yerini.

səni çağırım və deyim,

o gözləmədiyini.

məncə elə bu yaraşar sənə.

RƏDD OL !!!